Wie trouwde met Gemalin Dun?

Gemalin Dun (Hanzi: 惇妃汪氏) (1746 - 1806) behoorde tot de Manchu Wang stam. Zij was de dochter van luitenant-generaal Sige en werd geboren in het elfde regeringsjaar van keizer Qianlong op de zesde dag van de derde maand.

Zij was een gemalin van keizer Qianlong en betrad de Verboden Stad in 1763. In 1765 reisde zij gezamenlijk met de keizer en andere gemalinnen naar het zuiden voor een inspectie van de Jangtsekiang-deltaregio. In 1771 werd zij gepromoveerd tot bijvrouw vijfde rang, "waardige dame". Dun was de moeder van Qianlongs jongste dochter, prinses Hexiao (1775 - 1823). Gemalin Dun had in 1778 een dienstmeid doodgeslagen. Hierdoor werd zij in rang gedegradeerd door de keizer. Hij vergaf haar echter snel en benoemde haar weer tot zijn gemalin, waarschijnlijk omdat zij de moeder was van zijn favoriete dochter. Dun stierf in het elfde regeringsjaar van keizer Jiaqing. Na haar dood werd zij begraven in het Yuling-mausoleum voor keizerlijke gemalinnen.

Haar dochter prinses Hexiao trouwde met de zoon van Heshen die in 1799 werd geëxecuteerd wegens corruptie. Omdat zoon-Heshen met keizer Jiaqings jongere zus was getrouwd werd diens leven gespaard.

Qianlong (27 september 1711 – 7 februari 1799) was van 1735 tot 1796 keizer van China. Hij was de vijfde keizer van de Qing-dynastie en de vierde van de dynastie die over China regeerde. Hij trad in februari 1796 af omdat hij uit respect voor zijn grootvader Kangxi, die 61 jaar had geregeerd, niet langer dan hij wilde regeren. Qianlong werd opgevolgd door zijn vijftiende zoon Jiaqing (1760–1820). Feitelijk behield Qianlong tot zijn overlijden in 1799 de werkelijke macht.

Tijdens zijn regeerperiode bereikte het rijk de grootste omvang ooit en nam de bevolking toe van ongeveer 220.000.000 naar 300.000.000 mensen. Qianlong versterkte de positie van het Chinese protectoraat over Tibet en verstevigde de controle over Mongolië dat sinds eind zeventiende eeuw deel uitmaakte van het rijk. Al 2000 jaar waren invasies in China uit het gebied van de noordelijke en westelijke steppen gekomen. Die bedreiging was nu definitief voorbij. Het rijk van Qianlong had een veel meer multi-etnisch karakter dan dat van welke keizer voor hem ook. Qianlong moest dan ook ten opzichte van verschillende bevolkingsgroepen – Mantsjoes, Han-Chinezen, Tibetanen en Mongolen – zijn rol en identiteit op een andere wijze invullen.

In grote delen van China was de gemiddelde levensstandaard tijdens het grootste deel van de periode van Qianlong hoger dan in West-Europa. Dat wordt onder meer afgeleid uit cijfers van consumptie van op zich niet essentiële zaken als bijvoorbeeld suiker dat in China per hoofd van de bevolking aanzienlijk hoger was. Het is echter ook onomstreden dat al in de laatste decennia van zijn periode grote spanningen en duidelijke signalen van falen van het systeem waarneembaar zijn.