Wie trouwde met Hedda Eulenberg?

Hedda Eulenberg, née Hedda Maase le 6 mars 1876 à Meiderich, quartier de Duisbourg et morte le 13 septembre 1960 à Kaiserswerth, est une écrivaine et traductrice allemande.

Arthur Moeller van den Bruck (Solingen, 23 april 1876 - Berlijn, 30 mei 1925) was een Duits cultuurhistoricus en schrijver.

Arthur Moeller van den Bruck (ook Moeller-Bruck) werd geboren in 1876 in Solingen. Hij was de zoon van Ottomar Moeller, een ambtenaar, en Elisabeth van den Bruck, de dochter van een ambtenaar. Van 1898 tot 1910 bezocht hij het gymnasium. Daarna studeerde hij verder in Berlijn, Parijs en Italië. In 1905 verscheen zijn achtdelige cultuurhistorisch werk Die Deutschen, unsere Menschengeschichte ("De Duitsers, onze volksgeschiedenis"). In 1907 keerde hij terug naar Duitsland en in 1914, bij het begin van de Eerste Wereldoorlog, meldde hij zich aan bij het leger. Kort daarna vervoegde hij zich bij de persverantwoordelijken van het ministerie van Buitenlandse Zaken en was hij betrokken bij de buitenlandse zaken van de hoogste Duitse legerleiding. Zijn essay "Der Preußische Stil" ("De Pruisische stijl"), waar hij de Pruisische essentie als de "beste" omschreef, markeert zijn voorkeur voor het nationalisme. Het bleek dat hij een tegenstander was van de parlementaire democratie en van het liberalisme, en dat had een grote invloed op de Jungkonservativen ("jonge conservatieven"). Moeller van den Bruck pleegde zelfmoord, na een zenuwinzinking, in Berlijn op 30 mei 1925.

In zijn boek Das Recht der jungen Völker (Het recht van de jonge volken), waar hij de behoeften van Duitsland, Rusland en de Verenigde Staten voorop stelt en waar hij een sterk antiwesters en anti-imperialistische staatsfilosofie (Staatstheorie) voorstaat, probeerde Moeller van den Bruck in de eerste plaats een brug te slaan tussen het nationalisme en het socialisme. Hij had een zeer grote invloed op de Jungkonservativen met zijn oppositie tegen het Verdrag van Versailles. Moeller van den Bruck kan ook gezien worden als een aangever van enkele vitale concepten van de nazi's, alhoewel hij Adolf Hitler zag als een "proletarische primitieveling", nadat hij hem ontmoet had in 1922. De nazi's maakten nochtans gebruik van zijn werk waar ze konden. Zo gebruikten ze de titel van zijn boek uit 1923 Das Dritte Reich (Het Derde Rijk) als een politieke slogan.

Herbert Eulenberg, né le 25 janvier 1876 à Mülheim, quartier de Cologne, mort le 4 septembre 1949 à Kaiserswerth, est un écrivain allemand.

Herbert Eulenberg fait partie, dans les années 1920, des auteurs les plus renommés de la scène dramatique allemande. Il a publié des articles sur la littérature, le théâtre, la musique dans de nombreux journaux et revues d'Allemagne et d'Autriche et s'est distingué à la tête d'une maison d'édition. En 1911, il publie Lettre d'un père de notre temps dans la revue PAN. À cette époque, il reçoit de nombreux prix: le Volks-Schiller-Preis, le prix Peter Wilhelm Müller-Stiftung et le Wiener Volksschillerpreis. En 1919, il fonde à Düsseldorf, avec Arthur Kaufmann et Adolf Uzarski, l'association d'artistes modernistes Das Junge Rheinland (La Jeune Rhénanie). En 1923, il entame une série de conférences aux États-Unis et parle des « premiers pas allemands après Einstein » à l'université Columbia.

Il était en contact continu avec des personnalités de la vie culturelle allemande de cette époque d'avant-guerre comme Hermann Hesse, Thomas Mann, Stefan Zweig, Hanns Heinz Ewers, Frank Wedekind, Gerhart Hauptmann, Lulu von Strauß und Torney (de), Felix Hollaender, Else Lasker-Schüler, Erich Mühsam, Peter Hille (de), John Henry Mackay, Herwarth Walden, Emil Ludwig, Franz Werfel, Wilhelm Schmidtbonn (de), Johanna Ey, et autres.

Sous le régime nazi, les drames d'Eulenberg sont interdits, ses livres ne peuvent plus être imprimés ni vendus. Pendant la guerre, il publie de courts textes dans le quotidien de Düsseldorf Der Mittag sous le pseudonyme de « Siebenkäs », « Lynkeus » ou « Der lächelnde Zuschauer » (« Le Spectateur souriant »).

Après 1945, Eulenberg collabore à de nombreuses revues et à la scène mondiale. De nombreux honneurs lui sont alors accordés. En 1946, il devient citoyen d'honneur de la ville de Düsseldorf. En 1948, il reçoit le prix Heinrich Heine de la ville de Hambourg pour sa biographie de Heine et le prix national de la République démocratique allemande, et il devient docteur honoris causa de l'université de Bonn. Il meurt le 4 septembre 1949 dans sa maison « Haus Freiheit » des suites d'un accident.