Wie trouwde met Muhammad?

Muhammad (c. 570 – 8 June 632 CE) was an Arab religious, military and political leader and the founder of Islam. According to Islam, he was a prophet who was divinely inspired to preach and confirm the monotheistic teachings of Adam, Noah, Abraham, Moses, Jesus, and other prophets. He is believed by Muslims to be the Seal of the Prophets, and along with the Quran, his teachings and normative examples form the basis for Islamic religious belief.

Muhammad was born in Mecca to the aristocratic Banu Hashim clan of the Quraysh. He was the son of Abdullah ibn Abd al-Muttalib and Amina bint Wahb. His father, Abdullah, the son of tribal leader Abd al-Muttalib ibn Hashim, died around the time Muhammad was born. His mother Amina died when he was six, leaving Muhammad an orphan. He was raised under the care of his grandfather, Abd al-Muttalib, and paternal uncle, Abu Talib. In later years, he would periodically seclude himself in a mountain cave named Hira for several nights of prayer. When he was 40, in c. 610, Muhammad reported being visited by Gabriel in the cave and receiving his first revelation from God. In 613, Muhammad started preaching these revelations publicly, proclaiming that "God is One", that complete "submission" (Islām) to God (Allāh) is the right way of life (dīn), and that he was a prophet and messenger of God, similar to other prophets in Islam.

Muhammad's followers were initially few in number, and experienced persecution by Meccan polytheists for 13 years. To escape ongoing persecution, he sent some of his followers to Abyssinia in 615, before he and his followers migrated from Mecca to Medina (then known as Yathrib) later in 622. This event, the Hijrah, marks the beginning of the Islamic calendar, also known as the Hijri calendar. In Medina, Muhammad united the tribes under the Constitution of Medina. In December 629, after eight years of intermittent fighting with Meccan tribes, Muhammad gathered an army of 10,000 Muslim converts and marched on the city of Mecca. The conquest went largely uncontested, and Muhammad seized the city with minimal casualties. In 632, a few months after returning from the Farewell Pilgrimage, he fell ill and died. By the time of his death, most of the Arabian Peninsula had converted to Islam.

The revelations (waḥy) that Muhammad reported receiving until his death form the verses (āyah) of the Quran, upon which Islam is based, and are regarded by Muslims as the verbatim word of God and his final revelation. Besides the Quran, Muhammad's teachings and practices, found in transmitted reports, known as hadith, and in his biography (sīrah), are also upheld and used as sources of Islamic law. Apart from Islam, Muhammad has received praise in Sikhism as an inspirational figure, in the Druze faith as one of the seven main prophets, and in the Baháʼí Faith as a Manifestation of God.

Khadija bint Choewailid of Chadiedja bint Choewailid (Arabisch: خديجه) (Mekka ca. 555 - Mekka, 619) was profeet Mohammeds eerste vrouw en volgens de overleveringen de eerste vrouw en persoon die zich bekeerde tot de islam, de religie die Mohammed was begonnen te prediken.

Haar geslachtsregister is als volgt: Khadija bint Choewailid ibn Asad ibn Abd-al Uzza ibn Qusai ibn Kilab. Hiermee komt haar stamboom bij Qusai ibn Kilab, de vijfde generatie voorvader van Mohammed, met Mohammed bijeen.

Khadija, de dochter van Choewailid, was van adellijke afkomst. Zij was degene die Mohammed benaderde voor het huwelijk middels haar vriendin, Nafisah. Khadija was mooi en intelligent en had veel geërfd van haar vader en haar vorige man. Ze was onafhankelijk en had een goedlopend handelsbedrijf dat ze het liefst zelf beheerde, in een tijd dat de meeste vrouwen niets zelf mochten doen. Velen van de Qoeraisj vroegen haar ten huwelijk, maar werden vriendelijk doch beslist afgewezen. Toen ze Mohammed echter ontmoette, bleek hij de juiste voor haar te zijn. Hij had een goed karakter en kwam uit de meest vooraanstaande familie van de Qoeraisj en had de bijnamen al-Amien (de betrouwbare) en Sadiq (de oprechte). Zij was op haar beurt de enige vrouw die hem had kunnen begrijpen en steunen bij de beproevingen die hem te wachten stonden. Khadija was veertig jaar oud in die tijd, Mohammed vijfentwintig. In eerste instantie nam hij haar handel over en deed zijn plichten als echtgenoot en vertegenwoordiger met veel succes. Maar de scherpzinnige, begripvolle Khadija merkte dat de handel hem niet echt kon boeien, en dus onthief ze hem van zijn plichten, om hem in staat te stellen lange maanden van beschouwing en eenzame aanbidding door te brengen in de bergen, in de grot Hira. Mohammed dacht tijdens die perioden van afzondering niet meer aan zichzelf en vergat te eten en te drinken, dus Khadija was dan zo attent eten naar de grot te sturen. Op een dag keerde hij bevend van angst en verwondering uit de bergen terug, om haar zijn visioen te vertellen. Wijzer dan de meeste andere vrouwen als ze was, begreep ze de aard van Mohammeds visioenen en verzekerde hem ervan dat God iemand met zo'n goed karakter niet krankzinnig zou maken. Zodra hij opdracht kreeg de boodschap te verkondigen, getuigde Khadija van haar geloof in God en Mohammed als zijn boodschapper. Ze was, na Mohammed, de eerste moslim op aarde. Khadija was het toonbeeld van erbarmen en tederheid, en toen de jaren van strijd tegen de Mekkaanse heidenen begonnen, stond ze vastberaden en standvastig naast haar vervolgde man. Ze verlichtte zijn zware verantwoordelijkheden en liet de kwellingen van de Qoeraisj onbelangrijk schijnen. Toen de Qoeraisj de moslims boycotten, verdroeg ze met hem geduldig de drie jaren van ernstige ontbering in de bergen, en omdat ze als rijke vrouw niet aan zo'n zwaar leven gewend was, kostte haar dat haar gezondheid. Ze stierf met een aanmoediging voor haar man op haar lippen, volledig vertrouwend op God.

Khadija's dood trof Mohammed zwaar, en hij rouwde om haar zoals hij nog nooit om iemand gerouwd had. Niemand kon ooit haar plaats innemen. Veelbetekenend zijn Aïsja`s woorden: "Ik ben op geen vrouw zo jaloers als op zijn herinneringen aan Khadija." Het huwelijk van Mohammed en Khadija duurde vijfentwintig jaar. Het was een ideaal huwelijk, gebaseerd op wederzijdse liefde en respect. Gedurende die vijfentwintig jaar groeide Mohammed uit van een jongeman tot een rijpe, begaafde profeet. Zijn levenswijze verschilde nauwelijks van die van andere mensen van zijn leeftijd en achtergrond, maar twee zaken onderscheidden hem: de lange maanden van verering die hij in de bergen doorbracht, en het feit dat hij nooit naar een andere vrouw dan Khadija verlangde. Dit was zeer opmerkelijk in een tijd waarin de meeste mannen meerdere vrouwen en slavinnen hadden. De drie jaren na de dood van Khadija waren de verdrietigste jaren van Mohammeds leven, omdat hij door haar dood geen troost en begrip meer in huis vond, en door Aboe Talibs dood vlak daarvoor geen steun meer buitenshuis vond. Juist op het moment dat de Qoeraisj hun verzet tegen hem versterkten en nog meer druk op hem uitoefenden, was hij alleen en zonder troost of hulp om zijn boodschap te verdedigen tegen de boosaardige krachten van gemene, brute hebzucht.

Tot aan haar dood leefden zij 25 jaar gelukkig in een monogaam huwelijk en samen kregen ze vier dochters (Zaynap, Roekajja, Oem Koelthoem en Fatima) en twee zonen genaamd Kasim en Abdullah, die kort na de geboorte stierven. Na haar dood trouwde Mohammed volgens de Hadith van Bukhari (1:282) met nog minstens negen andere vrouwen.

Khadija bint Choewailid of Chadiedja bint Choewailid (Arabisch: خديجه) (Mekka ca. 555 - Mekka, 619) was profeet Mohammeds eerste vrouw en volgens de overleveringen de eerste vrouw en persoon die zich bekeerde tot de islam, de religie die Mohammed was begonnen te prediken.

Haar geslachtsregister is als volgt: Khadija bint Choewailid ibn Asad ibn Abd-al Uzza ibn Qusai ibn Kilab. Hiermee komt haar stamboom bij Qusai ibn Kilab, de vijfde generatie voorvader van Mohammed, met Mohammed bijeen.

Khadija, de dochter van Choewailid, was van adellijke afkomst. Zij was degene die Mohammed benaderde voor het huwelijk middels haar vriendin, Nafisah. Khadija was mooi en intelligent en had veel geërfd van haar vader en haar vorige man. Ze was onafhankelijk en had een goedlopend handelsbedrijf dat ze het liefst zelf beheerde, in een tijd dat de meeste vrouwen niets zelf mochten doen. Velen van de Qoeraisj vroegen haar ten huwelijk, maar werden vriendelijk doch beslist afgewezen. Toen ze Mohammed echter ontmoette, bleek hij de juiste voor haar te zijn. Hij had een goed karakter en kwam uit de meest vooraanstaande familie van de Qoeraisj en had de bijnamen al-Amien (de betrouwbare) en Sadiq (de oprechte). Zij was op haar beurt de enige vrouw die hem had kunnen begrijpen en steunen bij de beproevingen die hem te wachten stonden. Khadija was veertig jaar oud in die tijd, Mohammed vijfentwintig. In eerste instantie nam hij haar handel over en deed zijn plichten als echtgenoot en vertegenwoordiger met veel succes. Maar de scherpzinnige, begripvolle Khadija merkte dat de handel hem niet echt kon boeien, en dus onthief ze hem van zijn plichten, om hem in staat te stellen lange maanden van beschouwing en eenzame aanbidding door te brengen in de bergen, in de grot Hira. Mohammed dacht tijdens die perioden van afzondering niet meer aan zichzelf en vergat te eten en te drinken, dus Khadija was dan zo attent eten naar de grot te sturen. Op een dag keerde hij bevend van angst en verwondering uit de bergen terug, om haar zijn visioen te vertellen. Wijzer dan de meeste andere vrouwen als ze was, begreep ze de aard van Mohammeds visioenen en verzekerde hem ervan dat God iemand met zo'n goed karakter niet krankzinnig zou maken. Zodra hij opdracht kreeg de boodschap te verkondigen, getuigde Khadija van haar geloof in God en Mohammed als zijn boodschapper. Ze was, na Mohammed, de eerste moslim op aarde. Khadija was het toonbeeld van erbarmen en tederheid, en toen de jaren van strijd tegen de Mekkaanse heidenen begonnen, stond ze vastberaden en standvastig naast haar vervolgde man. Ze verlichtte zijn zware verantwoordelijkheden en liet de kwellingen van de Qoeraisj onbelangrijk schijnen. Toen de Qoeraisj de moslims boycotten, verdroeg ze met hem geduldig de drie jaren van ernstige ontbering in de bergen, en omdat ze als rijke vrouw niet aan zo'n zwaar leven gewend was, kostte haar dat haar gezondheid. Ze stierf met een aanmoediging voor haar man op haar lippen, volledig vertrouwend op God.

Khadija's dood trof Mohammed zwaar, en hij rouwde om haar zoals hij nog nooit om iemand gerouwd had. Niemand kon ooit haar plaats innemen. Veelbetekenend zijn Aïsja`s woorden: "Ik ben op geen vrouw zo jaloers als op zijn herinneringen aan Khadija." Het huwelijk van Mohammed en Khadija duurde vijfentwintig jaar. Het was een ideaal huwelijk, gebaseerd op wederzijdse liefde en respect. Gedurende die vijfentwintig jaar groeide Mohammed uit van een jongeman tot een rijpe, begaafde profeet. Zijn levenswijze verschilde nauwelijks van die van andere mensen van zijn leeftijd en achtergrond, maar twee zaken onderscheidden hem: de lange maanden van verering die hij in de bergen doorbracht, en het feit dat hij nooit naar een andere vrouw dan Khadija verlangde. Dit was zeer opmerkelijk in een tijd waarin de meeste mannen meerdere vrouwen en slavinnen hadden. De drie jaren na de dood van Khadija waren de verdrietigste jaren van Mohammeds leven, omdat hij door haar dood geen troost en begrip meer in huis vond, en door Aboe Talibs dood vlak daarvoor geen steun meer buitenshuis vond. Juist op het moment dat de Qoeraisj hun verzet tegen hem versterkten en nog meer druk op hem uitoefenden, was hij alleen en zonder troost of hulp om zijn boodschap te verdedigen tegen de boosaardige krachten van gemene, brute hebzucht.

Tot aan haar dood leefden zij 25 jaar gelukkig in een monogaam huwelijk en samen kregen ze vier dochters (Zaynap, Roekajja, Oem Koelthoem en Fatima) en twee zonen genaamd Kasim en Abdullah, die kort na de geboorte stierven. Na haar dood trouwde Mohammed volgens de Hadith van Bukhari (1:282) met nog minstens negen andere vrouwen.

Sauda bint Zama (Arabisch: سودة بنت زمعة) (?- 644 of 674) was Mohammeds tweede vrouw. Zoals de andere vrouwen van Mohammed wordt zij derhalve tot de Ummu l-Mu'minin ("moeders der gelovigen") gerekend en behoort daarmee ook tot de Sahaba.

Aïsja, volledig Aïsja bint Abu Bakr (Arabisch: عائشة بنت أبي بكر, Turks: Ayşe), (614-678) was een van de vrouwen van Mohammed. Binnen de islamitische traditie wordt vaak naar haar verwezen als Moeder van alle Gelovigen, omdat op basis van soera De Partijscharen (Soera 33 Aya 6) de vrouwen van Mohammed hun moeders zijn. Volgens verschillende Ahadith was zij zijn meest geliefde vrouw na Khadija's dood.

Aïsja is een controversiële figuur, vanwege haar rol tijdens de Slag van de Kameel, waarbij zij een leger aanvoerde tegen Mohammeds schoonzoon Ali die getrouwd was met Fatima Zahra, dochter van Mohammed en Khadija. Dit was de eerste strijd die moslims onderling streden, waardoor er een schisma ontstond tussen soennieten en sjiieten en wordt gezien als de klassieke fitna binnen de islam.

Zaynab bint Khuzayma (Arabisch: زينب بنت خزيمة, volledige naam: Zainab bint Khuzayma bint al-Hārith al-Hilālīyya), (ca. 595- ca. 627) (niet te verwarren met Zaynab bint Jahsh) was de vijfde echtgenote van Mohammed. Ze staat ook bekend onder de naam Umm ul Masakin (Moeder van de Armen) vanwege haar betrokkenheid bij de liefdadigheid. Zij was de weduwe van een bij de slag bij Uhud omgekomen strijder, Ubaida bin al-Harith. Daarvoor was ze gescheiden van diens broer, al-Tufail bin al-Harith. Ten tijde van het huwelijk in 626 (jaar 4 van de Hidjra), was Mohammed 56 en zij 30 jaar oud. Ze overleed enkele maanden later, ze is met Khadidja de enige echtgenote die Mohammed niet overleefd heeft. Ze is begraven op de al-Baqiʿ begraafplaats in Medina.

Hafsah bint Omar (Arabisch: حفصة بنت عمر, letterlijk "dochter van leeuw") (omstreeks 605-665) was de dochter van Omar ibn al-Chattab en Mohammads vierde vrouw. Zoals alle andere vrouwen van Mohammed wordt zij derhalve tot de Ummu l-Mu'minin ("moeders der gelovigen") gerekend.

Zaynab bint Jaḥsh (in arabo زينب بنت جحش‎^?; La Mecca, 593 – Medina, 644) è stata una delle mogli di Maometto e una dei Sahaba. Moglie di Maometto, e per questo onorata col laqab di "Umm al-muʾminīn" (Madre dei credenti), aveva avuto, prima di questo matrimonio, come sposo per un anno circa il figlio adottivo del Profeta, Zayd ibn Haritha.

Era cugina prima di Maometto, essendo il padre del Profeta, Abd Allah ibn Abd al-Muttalib fratello della madre di Zaynab: Umayma bint Abd al-Muttalib.

Juwayriya bint al-Harith (Arabic: جويرية بنت الحارث, romanized: Juwayriyyah bint al-Ḥārith; c. 608–676) was the eighth wife of Muhammad and so, considered to be a Mother of the Believers. She was from the Banu Mustaliq clan, and her father al-Harith was the chief of the clan.

Ramlah bint Abi Sufyan, (Arabisch: رملة بنت أبي سفيان), ook bekend als Umm Habiba, (Arabisch: أم حبيبة "moeder der liefde") (rond 589-666) was een dochter van Aboe Sufyan en een echtgenote van Mohammed. Zoals alle andere vrouwen van Mohammed wordt zij derhalve tot de Ummu l-Mu'minin ("moeders der gelovigen") gerekend.

Maymuna bint al-Harith al-Hilaliyya (Arabic: مَيْمُونَة ٱبْنَت ٱلْحَارِث ٱلْهِلَالِيَّة, romanized: Maymūna bint al-Ḥārith al-Hilālīyya; c. 594–671), was the eleventh and final wife of Muhammad. Her original name was Barra (Arabic: بَرَّة), which she changed to Maymuna—meaning "good tidings"—upon converting to Islam and marrying him, as his marriage to her marked the first time in seven years when he could enter his hometown of Mecca from Medina.

Hind bint Abi Umayya (Arabisch: هند بنت أبي أمية) , ook wel Hind al-Makhzumiyah of Oemm Salama genoemd (597-680) was een echtgenote van Mohammed en wordt zoals alle andere vrouwen van Mohammed in de islam gezien als een van de "Moeders der Gelovigen" en behoort dus ook tot de Sahaba.

Zij was de dochter van Aboe Umajja, en was voor haar huwelijk met Mohammed getrouwd met Abdullah ibn Abd al-Assad. Zij en haar toenmalige echtgenoot behoorden tot de allereersten die zich tot de islam bekeerden. Tijdens de vervolgingen van de Qoeraisj vertrokken ze in ballingschap naar Abessinië. Toen ze kennisnamen van de bekering van Omar ibn al-Chattab en Hamza ibn Abd al-Muttalib en dat de islam derhalve aan invloed in Mekka aan het winnen was, besloten ze daar terug te keren. Kort daarop vond echter de hidzjra plaats, de emigratie naar Medina, hetgeen een flinke beproeving voor Hind bleek te zijn daar haar zoon -tegen haar wil- achterbleef in Mekka.

Haar echtgenoot nam deel aan de veldslagen bij Badr en Uhud, maar bezweek niet lang daarna als gevolg van de verwondingen die hij bij Uhud had opgelopen. De moslims, bedroefd over haar lot, gaven haar de bijnaam Ajjin al-Arab "Zij die haar echtgenoot verloor". Na de verplichte rouwperiode (iddah) van vier maanden en tien dagen vroegen Aboe Bakr en Omar haar hand, maar dit weigerde ze. De huwelijksvraag van Mohammed werd echter wel beantwoord. Hind was ook bekend vanwege het feit dat ze de kunst van het lezen en schrijven machtig was, in een tijd dat veel vrouwen binnenshuis en zonder opleiding waren.

Ze overleed in 680 (62AH) en was daarmee de langst overlevende echtgenote van Mohammed. Er zijn meerdere hadieths van haar afkomstig. Ze is begraven op de Baqi begraafplaats te Medina.

Raihana bint Zayd ibn ʿAmr (Arabisch: ريحانة بنت زيد بن عمرو, geromaniseerd: Rayḥāna bint Zayd Ibn ʿAmr) was een joodse vrouw, en lid van de stam van de Banu Qurayza.

Raihana behoorde oorspronkelijk tot de stam Banu Nadir, maar maakte door een huwelijk met ene Al-Hakim deel uit van de Banu Qurayza in Medina.

Na de belegering van Banu Qurayza werd ze een slavin van Mohammed.

Volgens sommige bronnen werd ze door Mohammed vrijgelaten en trouwde ze met hem. Volgens andere bronnen wees ze dit huwelijk af en bleef ze zijn slavin.

Ze overleed rond 631, een jaar voor de dood van Mohammed en is begraven in de Jannatul Baqi in Medina.

Safiyya bint Huyayy (en árabe: صفية بنت حيي) era una mujer judía de la tribu Banu Nadir, que escapó a los 17 años, ya que se convirtió en una mujer musulmana y también se convirtió en esposa de Mahoma para que enseñara a los musulmanes que se podían casar con una judía.​ Ella fue llamada, junto al resto de las esposas de Mahoma, con el título de "Madre de los Creyentes".​