Wie trouwde met Elizabeth Patterson Bonaparte?

Elizabeth Patterson (Baltimore, 6 februari 1785 – aldaar, 4 april 1879), was de eerste vrouw van Jérôme Bonaparte, de broer van keizer Napoleon I.

Ze was de dochter van William Patterson, een Ierse katholieke immigrant die een van de rijkste zakenlieden in de staat Maryland was geworden.

Ze ontmoette Jérôme Bonaparte in 1803, die naar de Verenigde Staten was gekomen nadat hij als piepjong officier van de Franse marine zijn schip in de steek had gelaten. Hij wilde zo ontkomen aan de woede van zijn broer Napoleon, toen eerste consul van Frankrijk, omdat hij in vredestijd een Brits schip had aangevallen.

Over de precieze omstandigheden waaronder ze elkaar ontmoetten, bestaan verschillende versies. Hij zou naar Baltimore zijn gegaan, omdat hem gezegd was dat daar de mooiste vrouwen van de Verenigde Staten woonden, en Elizabeth gold als een van de mooiste vrouwen van Baltimore. Er ontstond snel een verhouding. Ze drong bij haar vader aan op een huwelijk en dreigde anders weg te lopen.

Het huwelijk vond plaats op 24 december 1803 en werd gesloten door de eerste katholieke bisschop van Baltimore. Beide echtelieden waren toen 19 jaar oud.

Toen Napoleon Bonaparte het nieuws van het huwelijk vernam, eiste hij dat Jérôme alleen zou terugkeren, wat hij weigerde.

In het najaar van 1804 - Napoleon was toen net keizer geworden - keerde Jérôme terug met Elizabeth, die zwanger was, op een Amerikaans schip, maar zij mocht in Frankrijk niet aan wal komen. Haar echtgenoot ontscheepte dan maar alleen, met de bedoeling Napoleon te overtuigen. Nadat Elizabeth er niet in geslaagd was in een Franse of in een Nederlandse haven te ontschepen, ging ze naar Engeland. Op 7 juli 1805 beviel ze in Londen van een zoon: Jérôme Napoleon Bonaparte, bekend als "Bo".

Intussen had Napoleon, bij keizerlijk decreet van 11 maart 1805, het huwelijk nietig verklaard, vanwege de minderjarigheid van Jérôme. Hij vroeg ook paus Pius VII om het huwelijk kerkelijk te annuleren, wat deze weigerde. Jérôme legde zich uiteindelijk neer bij de wil van zijn broer. Hij werd terug officier in de marine en had geen enkel contact meer met Elizabeth of haar zoon. In 1807 huwde hij opnieuw, met prinses Catharina van Württemberg.

Elizabeth keerde in 1815 terug naar Baltimore met haar zoon. Het parlement van Maryland annuleerde toen haar huwelijk met een speciale wet.

In 1821 en 1822 was ze met haar zoon in Italië om met Pauline Bonaparte, een zuster van Napoleon en Jérôme, in Rome afspraken te maken voor een financiële regeling voor Bo. Jérôme had nooit geld aan haar zoon gegeven. Ook probeerde ze tevergeefs haar zoon te koppelen aan Charlotte Bonaparte, een dochter van Jérômes oudste broer Joseph. Ze ging toen ook naar Florence, waar Jérôme in ballingschap verbleef. Volgens sommige bronnen zou ze hem toen op straat met zijn tweede vrouw hebben ontmoet, zonder iets te zeggen. Dat was de enige keer dat ze elkaar hebben weergezien.

Elizabeth verbleef de rest van haar leven in Baltimore, waar ze op 94-jarige leeftijd overleed. Ze ligt er begraven op Greenmount Cemetery.

Ironisch genoeg trouwde de weduwe van haar broer met Richard Wellesley, de oudere broer van de eerste hertog van Wellington, die Napoleon versloeg.

Jérôme Bonaparte, né le 15 novembre 1784 à Ajaccio (Corse) et mort le 24 juin 1860 au château de Vilgénis (Essonne), est un prince français et altesse impériale (1806 et 1852), fils de Charles-Marie Bonaparte et de Maria-Létizia Ramolino, et le plus jeune frère de Napoléon.

Sous le Premier Empire, il est roi de Westphalie entre 1807 et 1813, sous le nom de Jérôme-Napoléon I^er, et règne jusqu’à l’occupation du royaume par les Prussiens, après la bataille de Leipzig. De retour en France, il est exilé après la chute de Napoléon en 1814, à l’issue de la campagne de France, et trouve refuge auprès de son beau-père, le roi Frédéric I^er de Wurtemberg, qui lui confère le titre de prince de Montfort à partir de 1816.

Jérôme retourne en France avec sa famille en 1848, lorsque son neveu, Louis-Napoléon, est élu président de la Seconde République. Le prince occupe alors plusieurs postes officiels, et reçoit la distinction de maréchal de France en 1850.

En 1852, après l’établissement du Second Empire, il récupère son statut de prince français et d'altesse impériale, et accède à la présidence du Sénat. Il est le seul des frères et sœurs de Napoléon à avoir vécu assez longtemps pour voir la restauration de Bonaparte sur le trône français. En tant que plus proche parent encore en vie du nouvel empereur Napoléon III, Jérôme est reconnu comme l’héritier présomptif du trône impérial de France jusqu’à la naissance du prince impérial en 1856, mais demeure second dans l’ordre de succession jusqu’à sa mort en 1860. Il est inhumé à l’hôtel des Invalides, auprès de deux de ses frères, Napoléon et Joseph.